Depeche Mode to znany na całym świecie zespół grający rock elektroniczny. Muzyka, tworzona przez Brytyjczyków, jest bardzo specyficzna i nie da się jej porównać do twórczości jakiegokolwiek innego zespołu.
Depeche Mode został założony pod nazwą Composition of Sound w roku 1980 przez Vince Clarke’a będącego wokalistą oraz gitarzystą, Martina Gore’a grającego wówczas na instrumentach klawiszowych oraz przez basistę Andrew Fletcher’a. Niemal na samym początku do zespołu dołączył Dave Gahan, którego zaprosił do współpracy Clarke. To wtedy nazwa została zmieniona na Depeche Mode. Ma ona swoje inspiracje w języku francuskim oraz w obserwacji mody, która zmienia się bardzo szybko, niemal jak w kalejdoskopie.
Pierwszym osiągnięciem nowo powstałego zespołu było nagranie piosenki Photographic, która zanim pojawiła się na debiutanckiej płycie, została pokazana światu na kompilacji „Some Bizzare Album”.
Na sam debiutancki krążek w historii zespołu nie trzeba było czekać długo. Ukazał się w roku 1981 nakładem wytwórni płytowej Mute. Pierwszy singiel promujący płytę pod tytułem „Speak & Spell” to piosenka Dreaming of Me. Inne utwory, które są powszechnie znane to Just Can’t Get Enough czy też New Life. Jest to pierwsza, a zarazem jedyna płyta, na której usłyszeć można Vince Clarke’a, ponieważ w czasie trasy koncertowej stanowiącej element promocji debiutanckiego krążka postanowił on opuścić zespół. Po jego odejściu funkcję głównego kompozytora w zespole samoistnie przejął Martin Gore.
Na miejsce Clarke’a przyjęto po niedługim czasie Alana Wilder’a, który był multiinstrumentalistą. Do Depeche Mode trafił, ponieważ odpowiedział na ich anonimowe ogłoszenie. Należał do grupy od 1982 do 1995 roku.
1982 rok to także czas kiedy na rynku muzycznym pojawia się drugi album Depeche Mode, o nazwie „A Broken Frame”. Z tego wydawnictwa pochodzą takie przeboje jak See you czy też Leave In Silence. Co ciekawe sami artyści uważają ten krążek za niespecjalnie udany, ponieważ brak w nim pewnej muzycznej spójności tematycznej.
Minął rok i w styczniu 1983 Depeche Mode wydał kolejną płytę- „Construction Time Again”. Był to krążek nagrany przy pomocy Sammlerów, które w owym czasie będąc nowością techniczną przydały wielu nowych pomysłów członkom zespołu. Teksty piosenek były nieco inne od tych, jakie można było usłyszeć na poprzednich wydawnictwach. Tym razem zespół zdecydował się poruszyć tematy dotyczące wszystkich ludzi, na przykład wyścig zbrojeń czy też zmiany, jakie zachodzą w środowisku naturalnym.
Rok 1984 był poniekąd przełomowy dla Depeche Mode. Z wydanej tego roku płyty „Some Great Reward” pochodził utwór People are People, który stał się ogromnym przebojem i zaistniał w wielu krajach. Co interesujące piosenka ta, jest uważana za hymn homoseksualistów, nie ma jednak w tym stwierdzeniu żadnego negatywnego wydźwięku.
Cały krążek po raz pierwszy w historii znalazł się na szczycie listy przebojów w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Rok później wydano kompilację utworów Depeche Mode, która była podsumowaniem ich działalności pomiędzy 1981 a 1985 rokiem.
Dwa lata po wydaniu „Some Great Reward” Depeche Mode wydało płytę „Black Celebration”. Płyta ta należy do jednej z najbardziej mrocznych i ponurych w historii twórczości zespołu. To jednak w okresie promowania tego krążka Depeche Mode rozpoczął wieloletnią współpracę z reżyserem Anotnem Corbijnem.
W roku 1987 wydany został krążek „Music For the Masses”, czyli „Muzyka dla Mas”. Jakkolwiek tytuł płyty budzić może mieszane uczucia, tak jednak samo wydawnictwo zyskało sporą popularność, głównie za sprawą takich utworów jak Never Let Me Down Again czy Behind the Wheel.
Po upływie trzech kolejnych lat zespół Depeche Mode wydał kolejną płytę, którą nazwał „Violator”. Najbardziej znana i jednocześnie kontrowersyjną piosenką pochodzącą z tego krążka jest utwór Personal Jesus. Promowany był on za pomocą prasy oraz telefonii, sam zaś wywołał spore oburzenie wśród organizacji katolickich.
Popularność zarówno samej płyty jak i zespołu w trakcie trasy koncertowej stała się faktem. „Violator” to płyta potrójnie platynowa, która w samych tylko Stanach Zjednoczonych została sprzedana w trzech i pół miliona kopii.
W roku 1993 na rynku pojawił się kolejny już album o nazwie „Song of Faith and Devotion”. Zajęła ona pierwsze miejsce na listach przebojów zarówno w Wielkiej Brytanii jak i w Stanach.
Dwa lata później z Depeche Mode odszedł Alan Wilder. Decyzje swoja motywował złymi i napiętymi stosunkami wewnątrz grupy oraz brakiem szacunku do jego pracy. Później dalej rozwijał swoją karierę w zespole Recoil. Okres ten, aż do 1997 był trudny dla zespołu, członkowie nie mogli się porozumieć, popadając w różne uzależnienia. Przykładowo Gahan uzależnił się od narkotyków, a kuracji odwykowej udało się go poddać dopiero w roku 1996.
Kiedy sytuacja wewnątrz zespołu ustabilizowała się nieco wydał on w roku 1997 album „Ultra”. Można uznać ją za sukces, ale nie taki jak poprzedni album; debiutowała na miejscu pierwszym w Zjednoczonym Królestwie. Rok po ukazaniu się „Ultry” wydano kolejną kompilację, tym razem podsumowującą dokonania zespołu pomiędzy rokiem 1986 a 1998.
Następna płyta z roku 2001 pod tytułem „Exciter” nie była największym sukcesem zespołu. Recenzje na jej temat były różne, również negatywne.
Kolejny, jedenasty z kolei album ukazał się dopiero w roku 2005 i nosił nazwę „Playing the Angel”. Co ciekawe był to pierwszy album od wielu lat, na którym teksty piosenek nie były autorstwa Martina Gore’a, ale Dave Gahana. W jednej ze swoich wypowiedzi sugerował, że gdyby Martin nie zgodził się na to, zespół Depeche Mode zostałby rozwiązany.
Rok 2009 wydano ostatni jak dotąd studyjny album- „Sounds of the Universe”. Album ten został wydany przez EMI, nie zaś jak poprzednie przez Warner Music.
Depeche Mode jest bardzo uhonorowanym zespołem, znanym na całym świecie.
Brak komentarzy