Rosyjski sambista i zawodnik MMA, były mistrz wagi ciężkiej organizacji PRIDE. Aktualny mistrz WAMMA.
Wywalczone tytuły to między innymi:
a) Wielokrotny medalista Rosji w sambo i sambo bojowym
b) Drużynowy mistrz Europy w sambo w roku 1999
c) Drużynowy mistrz świata w sambo bojowym w roku 2002
d) Indywidualny mistrz świata w sambo bojowym w roku 2002
e) Mistrz organizacji RINGS w roku 2002
f) Mistrz PRIDE i zwycięzca Grand Prix w roku 2004
Fedor Emelianenko - najlepszy wagi ciężkiej na świat przyszedł 28 września 1976 roku w miejscowości Rubiżne, nieopodal miasteczka Luhansk znajdującego się na Ukrainie. Jego ojcem jest spawacz Władimir Aleksandrowicz Emelianenko a matką nauczycielka Olga Fiedorowna, Fedor urodził się jako drugie dziecko z ich związku. oprócz dwóch młodszych braci Aleksandra urodzonego w 1981 roku, również cenionego zawodnika MMA i Iwana urodzonego w 1988 roku, Fiodor ma jeszcze starszą siostrę Marinę. Kiedy idol MMA Fedor był jeszcze małym dzieckiem jego rodzice postanowili zmienić miejsce zamieszkania i z rodzinnego Rubiżne przenieśli się do miasta w Rosji, które się nazywa Stary Oskol.
Swoje pierwsze kroki gwiazdor mieszanych sztuk walki stawiał w sekcji judo i sambo do której zapisali go rodzice. Jak mówią jego byli trenerzy 10 letni wówczas Fedor nie wyróżniał się nazbyt siłą i sprawnością, jego nacenniejszym natomiast atutem był determinacja i chęć dążenia na przód w kierunku rozwoju własnego potencjału.
Prawdopodobnie mistrz w pierwotnym założeniu miał zostać handlowcem, gdyż właśnie taki był kierunek jego studiów, które ukończył w 1994 roku, notabene z wyróżnieniem. W 1995 roku wezwała go do siebie zasadnicza służba wojskowa, która w dość zasadniczy sposób utrudniała mu prowadzenie pełnych treningów, aby nadal zachować swoją sprawność i znakomitą kondycję Fedor intensywnie biegał i gimnastykował się na tyle na ile było to możliwe. Po odbyciu służby wojskowej gwiazdor w 1997 roku wznowił swoje treningi i do 1998 roku uzyskał czarny pas w judo oraz stopień mistrzowski w sambo. W 1997 roku przyszedł również jego pierwszy wielki triumf, a było nim wygranie turnieju w Kursku. Rok później na turnieju sambo w Moskwie Fedor triumfował wygrywając, w tym samym roku zdobył międzynarodowe uprawnienia mistrzowskie w sambo. Wywalczył także trzecie miejsce w mistrzostwach Rosji w judo i sambo.
Rok 1999 był rokiem rodzinnym dla Fedora, ożenił się z Oksaną, a na świat przyszła ich córka Masza. Mimo tego Rosjanin nie spuszczał z tonu i nadal bardzo ciężko i intensywnie trenował, biegając po kilkanaście kilometrów dziennie i doskonaląc swoje umiejętności walki.
Aby pójść o krok dalej Fedor Emelianenko przystąpił do Russian Top Team, gdzie trenował między innymi z takimi zawodnikami jak Andrei Kopylov czy Sergei Kharitonov. To był bardzo dobry krok, albowiem jego fizyczna kondycja i ogólne umiejętności potrzebne do wygrywania pojedynków na ringu znacząco wzrosły. Swój pierwszy pojedynek w MMA wygrał zakładają duszenie przeciwnikowi, który się poddał, miało to miejsce na gali Rings: Russia vs Georgia. dwa kolejne pojedynki również zakończyły się zwycięstwem Rosjanina. Czwarta w rzędu walka nie potoczyła się jednak po myśli Fedora i przegrał ją przez techniczny nokaut, po uderzeniu łokciem i poważnym rozcięciu łuku brwiowego sędziowie przerwali walkę, a zwycięstwo przyznali japończykowi Tsuyoshi Kohsace. Zanim Emelienenko dostał się do najbardziej prestiżowej organizacji MMA Pride stoczył 10 walk w niższej lidze, zdobywając tam pas mistrzowski.
Pierwszy pojedynek w MMA Pride był wielkim wyzwaniem dla Fedora, albowiem na przeciwko niego postawiono mierzącego 211cm i ważącego 116 kg Holendra Semmy Shilt, który jest znakomitym kick bokserem i pokonał wielu świetnych fighterów w MMA. Po zaciętaj, trwającej trzy rundy walce decyzją sędziowską wygrał swój debiut w tej organizacji. Następnym przeciwnikiem Fedora był Heath Herring, który musiał uznać jego wyższość już w pierwszej rundzie, kolejną walką był pojedynek o pas mistrzowski z Antonio Rodrigo Nogueira i tym razem Fedor starł na pył swojego przeciwnika, odbierając mu tym samym pas mistrzowski. Kolejny przeciwnik był prawdopodobnie najbliżej znokautowania mistrza, kiedy to po niebotycznym ciosie Fedor zachwiał się ostro na nogach i o mało nie padł na deski, przetrwał jednak to natarcie japończyka i w dwie minuty po tym ciosie Fujita leżał już na deskach, a sędzia przerwał pojedynek ogłaszając Rosjanina zwycięzcą. To była ostatnia walka kiedy Fedor związany był z Russian Top Team, po zakończeniu galiz powodu nieporozumień ich drogi rozeszły się, a Emelienenko stworzył własny team, który do dziś jest przy nim i nazywa się Red Devil urzędujący w St. Petersburgu. Jego promotorem został doskonale prosperujący przedsiębiorca Vadim Finklestein. Nowy team mistzra składał się między innymi z kilku sparing partnerów, w skład których wchodził między innymi jego brat Aleksander, a także trenerów odpowiedzialnych za przygotowanie Fedora pod kątem zapaśniczym, bokserskim, a także walki muay thai. Z nowym zespołem Fedor rósł w siłę i nabierał bezcennego doświadczenia, które wykorzystał w kolejnych swoich walkach w MMA Pride. Na jego drodze zostali kolejno postawieni Gary Goodridg i Yuji Nagata, którzy skapitulowali dosyć szybko.
2004 rok przyniósł Fedorowi kolejne wielkie wygrane. Zarząd Pride Fc zoorganizował truniej pomiędzy 16 najlepszymi zawodnikami tej organizacji, w drodze po mistrzowski pas Fedor na swoje drodze spotkał między innymi Marka Colemana, Kevina Randelmana oraz Naoy Ogawa, których pokonał bez większych trudności. W wielkim finale do ringu wyszedł po raz kolejny z Antonio Rodrigo Nogueirą, już w pierwszej rundzie pojedynku walkę przerwano z powodu rozcięcia i obfitego krwawienia łuku brwiowego Rosjanina, które nastąpiło na skutek zderzenia się głowami obu fighterów. Pojedynek uznano za nierozstrzygnięty i wyznaczono kolejny termin walki, następne spotkanie nie pozostawiło już złudzeń co do tego kto jest mistrzem tej organizacji, Fedor po raz kolejny triumfował.
Chcąc wyrównać rachunki za przegraną walkę we wcześniejszej organizacji z Tsuyoshi Kohsaki Rosjanin wszedł z nim do ringu do raz kolejny. Sędziowie nie wpuścili Japończyka na ring do rundy drugiej, powodem były liczne i rozległe obrażenia, które zadał mu Fedor w pierwszej rundzie, tym samym wyrównując rachunki za wcześniejszą kontrowersyjną przegraną.
Kolejnym wielkim wyzwaniem dla Emelienenko była walka z pretendentem do pasa mistrzowskiego, znakomitym chorwackim kick boxerem Mirko CroCopem. Jako ciekawostkę można tutaj powiedzieć, iż Fedor przygotowywał się do tej walki w holandii pod okiem czterokrotnego mistrza K1 Ernesto Hoosta, jego lekcje nie poszły na marno i w walce z CroCopem Rosjanin pokazał to, czego nauczył się od Hoosta. Po bardzo zaciętym pojedynku, jednogłośnym werdyktem sędziów Fedor obronił pas mistrzowski, pokonując Chorwata.
Kolejnymi zawodnikami, którzy próbowali zdetronizować mistrza byli brazylijczyk Zulu, japończyk Hong Man Choi, Matt Lindland oraz Andrei Arlovski, którzy jak ich poprzednicy musieli skapitulować przed mistrzem.
Brak komentarzy