Vanilla Ninja - to zespół powstały w 2002r., który tworzą trzy mieszkanki stolicy Estonii – Tallinna: wokalistka i gitarzystka, Lenna Kuurmaa – liderka grupy oraz Piret Jarvis – gitarzystka i wokalistka, a także Katrin Siska grająca na instrumentach klawiszowych. Ich styl to – jak same twierdzą – mieszanka hard rocka, pop rocka i rocka gotyckiego, co jest szczególnie popularne w Austrii i Niemczech, gdzie sprzedano najwięcej płyt Estonek. Zauważono je w trakcie estońskich eliminacji do Konkursu Eurowizji, podczas których zaprezentowały piosenkę Club Kung Fu, która dostała najwięcej głosów od telewidzów.
Wiosną 2003r. zadebiutowały płytą, którą zatytułowały tak jak brzmi nazwa zespołu – Vanilla Ninja. Sprzedano 300.000 egzemplarzy tego albumu. Rynek niemiecki podbiły piosenką – Tough enough pochodzącą z płyty wydanej w 2004r., pt. Traces of sadness, którą nagrały we współpracy z Davidem Brandesem, niemieckim producentem. Późniejsze single z tej płyty to: Don’ t go too fast i Liar, piosenka, która stała się przebojem także w innych częściach Europy. When the Indians cry to ostatni singiel z krążka Traces of sadness – w teledysku do tej piosenki z zespołem śpiewa już Triinu Kivilaan, wokalistka, a także basistka, która zastąpiła w tej roli Maarjeę Kivi, która odeszła z powodu ciąży.
W 2005r. Estonki nagrały nową płytę – Blue Tattoo, którą promowała piosenka pod tym samym tytułem. Zdjęcia do tego video powstały na Islandii. W tym samym roku fani poznali także dwie wersje teledysku I know. W 2005r. Vanilla Ninja miały okazję zaprezentować się na Eurowizji, w Kijowie wystąpiły jednak nie jako reprezentantki rodzinnej Estonii, ale Szwajcarii. Jednakże piosenka Cool Vibes zajęła tylko ósme miejsce. Mimo to utwór został zapamiętany – wkrótce po występie na Eurowizji pojawił się teledysk do niego – co nieczęsto zdarza się w przypadku – często infantylnych - projektów prezentowanych na Konkursie Eurowizji.
W grudniu 2005r. z zespołem rozstała się kolejna członkini – basistka i wokalistka Triinu Kivilaan. Wiosną 2006r., gdy Vanilla Ninja występowały już jako trio, pojawiła się kolejna – jak dotąd ostatnia – płyta zespołu zatytułowana Love is war. Promowały ją teledyski: Love is war i Dangerzone.
Na początku września 2006r. wokalistki pojawiły się także w Polsce, na koncercie 42 Sopot Festivalu. Wzięły udział w części konkursowej, ale nie wyjechały z Polski ani z Bursztynowym Słowikiem, ani ze Słowikiem Publiczności. Ich występ nie był szczególnie porywający, przeszedł bez echa. Gdy ich kariera zaczęła przygasać postanowiły wrócić do sprawdzonej formuły, tzn. po raz kolejny wystartować w preselekcjach do Eurowizji, tym razem znowu we własnym kraju. Kłopoty ze skupieniem się na muzyce miały m.in. przez byłego producenta swoich płyt, Davida Brandesa, który dysponował prawem do wykorzystywania nazwy Vanilla Ninja jako znaku towarowego i był właścicielem praw autorskich do wielu piosenek estońskiego girlsbandu. Proces wygrały pod koniec 2007r. Później jeszcze wystąpiły na festiwalu Vina del Mar w dalekim Chile, który jednak – w przeciwieństwie do Sopot Festivalu – wygrały zdobywając uznanie widowni i nagrodę pieniężną. Obecnie zawiesiły swoją działalność, nie pracują nad nowym materiałem na płytę.
Brak komentarzy