A ja z nieśmiałości... wyrosłam. Nie w stu procentach oczywiście, ale w dużej mierze. Jako mała dziewczynka nawet 'dzień dobry' bałam się powiedzieć, z czasem mi przechodziło. Podejrzewam, że jest w tym zasługa mojej silnej woli. W wielu przypadkach potrafię sobie coś po prostu wmówić i tym sposobem to osiągnąć. Tak samo z nieśmiałością - żeby było abstrakcyjnie, bardzo lubię towarzystwo, lubię poznawać nowych ludzi, przebywać z nimi. Nieśmiałość trochę mi to utrudniała, więc powoli zaczęłam sobie hmmm... tłumaczyć ;) że to bez sensu, przecież mnie nie pogryzą, a nawet jak coś powiedzą to ich problem a nie mój. Jestem w tej dobrej sytuacji, że nigdy nie miałam żadnych kompleksów i mam ogromny dystans do siebie :)

Widzę, że nie jestem sama ;) Mi nieśmiałość zaczęła przeszkadzać w liceum. Koleżanka często namawiała mnie na wyjście na imprezę, jednak ja odmawiałam, ponieważ wstydziłam się ludzi. Bałam się, że nie będę umiała z nimi rozmawiać i wyjdę na dzikusa. Od tamtego czasu postanowiłam się zmienić i jak na razie idzie mi to bardzo dobrze. Praktycznie codziennie wychodzę ze znajomymi i jest mi z tym dobrze ;)

Spokojnie izulka, ja również należę do grona tych nieśmiałych ludzi. Nie jesteś sama, nas jest bardzo dużo. Nieśmiałość czasami przeszkadza, żeby nie powiedzieć, że często i to bardzo. U mnie nieśmiałość łączy się z wstydliwością. Ale co do ludzi, to lubię przebywać w kręgu znajomych, a na tych nie mogę narzekać bo trafiają się sami spoko ludzie. Książki ciekawa sprawa, ja do tego dorzucam dobrą muzykę lub wyciszenie się na łonie natury.

Jak przezwyciężyć nieśmiałość? Sprawa nie jest łatwa. Trzeba przede wszystkim pokonać swoją psychikę, wyjść do ludzi, zacząć z nimi rozmawiać...
Niestety to nie jest takie łatwe... Sama przez to przechodzę, więc doskonale wiem jak czują się nieśmiałe osoby...

Może Wy macie jakieś sposoby na przełamanie się?